စာေပ ကိုုယ္ခံအား နဲ႔ ရိုုမန္ေဘာထ္

Roman bot’ world

ေအာင္ရင္ျငိမ္း စာအုုပ္ကိစၥ ကိုု ခုုတေလာ အေျပာမ်ားေနၾကပါတယ္။

ဘယ္လိုုစာအုုပ္ပဲ ထုုတ္ထုုတ္ပါ။ စာဘတ္သူသာ ကိုုယ္ခံအားေကာင္းရင္ ေရြးခ်ယ္ဘတ္ရႈ နိုုင္မွာပါပဲ။ အလြယ္ရေတာ့ ကေလးေတြ ပိုုလက္လွမ္းမီလာတာ ဟုုတ္ပါတယ္။ သိုု႔ေသာ္ အခုု က ဘာေခတ္လဲ။ အင္တာနက္ေပၚမွာ ဒီဟာေတြ က မရခ်င္အဆံုုး မျမင္ခ်င္အဆံုုး မလိုုခ်င္မွ ဘံုုးေပါလေအာ ပါ။

အခုုလိုု ဘယ္လိုု သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကိုုမဆိုု လွ်ပ္တျပတ္အတြင္းရနိုုင္တဲ့ ေခတ္ျမန္ အင္တာနက္ေခတ္မေျပာနဲ႔ ကိုုယ္ေတြ ၁၃၊ ၁၄ နွစ္ ေလာက္........ကိုုယ့္အကိုုေတြ အဲ့အရြယ္ေလာက္၊ ကိုုယ့္ဦးေလးေတြ အဲ့အရြယ္ေလာက္ ကတည္းက အျပာစာေပ ဆိုုတာ ရွိေနတာပါပဲ။ မႏၱလာေမာင္ေမာင္တုုတ္တိုု႔ ေပါက္ေက်ာ္မ တိုု႔ ကမာၻေက်ာ္ရတနာ ဝင္းထိန္ တိုု႔ဆိုုတာမ်ိဳး နဲ႔ ကိုုယ္ေတြ ၾကီးျပင္းခဲ့ၾကရတာပါပဲ။

အျပာစာေပကိုု အဆိပ္အေတာက္စာေပဆိုုတာမ်ိဳးေျပာေနတာထက္ စာေပဆိုုတာမ်ိဳးက အမ်ိဳး အစားစံုုရွိသင့္ပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာက အျပာစာေပဆိုုတာမ်ိဳးကလဲ အသိပညာျပည့္စံုုျပီး အရြယ္ေရာက္ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္ ရွိသင့္တဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖေရး စာေပတစ္မ်ိဳး လိုု႔ျမင္ ပါတယ္။

နႈိင္းယွဥ္ေျပာရမယ္ဆိုု…….ရွင္မိုုး၊ လြန္းထားထား၊ မီကိုုဇူးဇင္၊ နိုုကိုုဇူးဇင္၊ စတဲ့ အေပ်ာ္ဘတ္စာေပေတြ၊ စိတ္ကူးယဥ္စာေပ ဆိုုတာေတြလဲ လူငယ္ေတြကိုု ဘာမွ ထူးျပီး အက်ိဳးျပဳတာ မဟုုတ္ပါဘူး။ အဲ့လိုုေျပာလိုု႔ ေဖျမင့္ တိုု႔ ညီညီနိုုင္တိုု႔ ေနဇင္လတ္တိုု႔လိုု တိုုးတက္ႀကီးပြားေရးေတြပဲ ဘတ္ေနရမယ္ မဆိုုလိုုပါဘူး။ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ေတြ နဲ႔ လဲ ဘဝဆိုုတာ အားေပးေနလိုု႔ျပီးတာ မဟုုတ္ပါဘူး။

ဘဝဆိုုတာ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္လိုုအပ္တဲ့ အခ်ိန္ရွိသလိုု၊ မင္းသႌခ လိုု မင္းျမတ္သူရလိုု ေမာင္ဝံသ ရဲ႕ ေရွ႕ေနႀကီး ပယ္ရီေမဆင္လိုု စြန္႔လႊတ္စြန္႔စား ပေရာ္ဖက္ဆာ ေဒါက္တာ ဆိတ္ဖြားတိုု႔၊ ပ်ားဆြဲေသာ မုုတ္ဆိတ္ တိုု႔ ကိုုယ့္ မိဘ ကိုု သတ္သြားလိုု႔ လက္စားျပန္ေခ်တဲ့ အက္ရွင္လိုုမ်ိဳး တေန႔ေသာအခါ သာယာေသာ ေျမလတ္ျမိဳ႕ေလးက ရိုုးသားၾကိဳးစား လူငယ္ေလး နဲ႔ သူ႔ကိုု မာယာ နဲ႔ မွ်ား ျမဴဆြယ္စားတဲ့ ထမင္းဆိုုင္ရွင္ အပ်ိဳႀကီး မမ လိုု စာအုုပ္မ်ိဳး၊ မည္ကဲ့သိုု႔ လုုပ္လိုုက္သည္မသိ ရန္သူေတြအတံုုးအရံႈးက်ဆံုုးကုန္တယ္ ဆိုုတဲ့ ဘုုန္းၾကြယ္မ်ိဳး၊ ေနလင္းေအာင္မ်ိဳး၊ ေဒသႏၱရ ဗဟုုသုုတ အလိုု႔ငွာ ျမိဳင္ရာဇာ ကတြတ္ပီ လိုုမ်ိဳး၊ မုုတ္ဆိုုးေက်ာ္ ဖိုုးေထာ္ လိုုမ်ိဳး၊ အပ်င္းေျပ ရယ္ေမာေစရတဲ့ ေရႊအိေရႊဘုုတ္ ေလးမြန္ေထြးမြန္လိုုမ်ိဳး၊ အစဥ္အရမ္းမိတဲ့ရွင္ဂြမ္းဂိြ၊ ေတာင္တန္းက အပ်ိဳ ေယာင္ယမ္းထငိုုတဲ့ ေညာင္ရမ္းဂြတိုုလိုုမ်ိဳး၊ အရီးညႊန္႔ ဘူးညႊန္႔ ဒိုုင္းေညာင့္ တတ္တဲ့ အာဖ်ံကီြးလိုုမ်ိဳး၊ ျပည္သူ႔ဘက္ေတာ္သား ကိုုပူစီ၊ ေမာင္စူပါ၊ ဒီလံုုး လိုုမ်ိဳး၊ ျဖဴျဖဴ စိတ္ကူးယဥ္သြားလိုု႔ပါ ေဖေဖ ဆိုုတဲ့ စာေပမ်ိဳး၊ မဂၤလာေမာင္မယ္လိုုမ်ိဳး၊ မိုုးေသာက္ပန္းလိုုမ်ိဳး၊ ေတဇ လိုုမ်ိဳး၊ တိုု႔ေက်ာင္းသားလိုုမ်ိဳး၊ ဂရင္းညီေနာင္ ပံုုျပင္တစ္ရာလိုုမ်ိဳး၊ နုုယဥ္ လိုုမ်ိဳး။ အီစြတ္ပံုုျပင္လိုုမ်ိဳး စာအုုပ္ေတြ လိုုသလိုု ဆရာသခင္ ဘေသာင္း ဘာသာျပန္တဲ့ အာေရဗီယံနိုုက္ထ္ တစ္ေထာင္တည လိုုမ်ိဳး (စကားမစပ္ သူလဲ ေတာ္ေတာ္ “ျပာ”ပါတယ္) စာေပေတြလိုုသလိုု၊ ပရာဒိုု နဲ႔ တန္းဝင္လာ ေကာင္မေလးကိုု ဟန္းဖုုန္း လက္ေဆာင္ေပး(တလံုုး သိန္း ၄၀ ေခတ္ကေနာ္) ညက ဖုုန္းဆက္မယ္ မကိုုင္မေနရလိုု႔ ခပ္မိုုက္မိုုက္ပံုုစံနဲ႔ေျပာ………..ျမီးေကာင္ေပါက္မေလးေတြအရမ္းေၾကြ သိုု႔ေသာ္ အက်ိဳးေတာ့ မရွိ စတဲ့ စာအုုပ္မ်ိဳးေတြလဲ လိုုတာပါပဲ။

ေျပာခ်င္တာ စာဘတ္သူေတြရဲ႕အသက္အရြယ္ အသိဥာဏ္ အလိုုက္ စာေပအမ်ိဳးအစားမ်ိဳးစံုုလိုုတယ္ဆိုုတာေျပာခ်င္တာပါ။ စာဘတ္နာလာတာနဲ႔အမွ်၊ စာဘတ္တတ္လာတာနဲ႔အမွ် စာဘတ္ျခင္းဆိုုင္ရာ ကိုုယ္ခံအားေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္၊ အဲ့တာဆိုု ဘယ္လိုုစာေပမ်ိဳးက ကိုုယ့္ခ်င္ခ်ဥ္းကိုု အာသာေျပေစသလဲ ဆိုုတာ ကိုုယ့္ဘာသာ ရွာေဖြဘတ္ရႈတတ္လာပါလိမ့္မယ္။

ေျပာခ်င္တာက ထုုတ္ခ်င္တဲ့သူ သူ႔ဘာသာ ထုုတ္ မဝယ္ဘဲေနလိုု႔ရတယ္၊ မဘတ္ပဲေနလိုု႔ရတယ္။ ကေလးေတြလက္လွမ္းမီတာ မမီတာ ေျပာမယ္ဆိုုရင္ေတာ့ က်ေတာ္တိုု႔ ကေလးဘဝကတည္းက ဒါေတြ လက္လွမ္းမီခဲ့ပါတယ္ လိုု႔ပဲ ေျပာပါရေစ။

ဗဟုုသုုတ ကေတာ့ ယူေသာ္ရ၏ လိုု႔ပဲ ေျပာမလား။ တီခ်မ္း မိုုတိုု အတိုုင္း လွ်ာရွည္ေလ ေတြ႔ရွိေလ လိုု႔ပဲ ေျပာမလား……မီကိုု နိုုကိုု တိုု႔ ဘတ္ေတာ့လဲဘယ္ေတာ့မ်ား အရမ္းခ်မ္းသာတဲ့ အဖြားက အေမြေတြ လာပံုုေပးမလဲ၊ နွိပ္စက္ၾကတဲ့ နွိမ္ၾကတဲ့ ညီအကိုု ေမာင္နွမ ဝမ္းကြဲေတြ ကိုု ဘယ္လိုု လက္စားေခ်လိုုက္ရမလဲ၊ ေဟာ လမင္းမိုုမိုု တိုု႔လိုု အခ်စ္အိမ္ေထာင္ေရး ဘာညာ က်ေတာ့ ငါ့ အလွည့္က်ရင္ေတာ့ ေယာကၡ မေတြ နဲ႔ မတည့္တာ မျဖစ္ေအာင္ အိမ္ခြဲေနမယ္၊ တစ္လ တခါေလာက္ ေတြ႔ေတာ္ျပီေပါ့၊ ဟိုုဘက္အမ်ိဳး ဒီဘက္အမ်ိဳး စကားအရႈပ္အရွင္း မျဖစ္ရေအာင္ အိမ္ေထာင္က်ျပီးရင္ေတာ့ စိတ္ေပါင္း ကိုုယ္ခြာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုုယ္ေပါင္း စိတ္ခြာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေနၾကေကာင္းတယ္ စသျဖင့္ေပါ့။ အျပာစာအုုပ္ဘတ္ေတာ့ ေကာင္မေလး နဲ႔ ေကာင္ေလး ခ်ိန္းေတြ႔ၾက မွားၾက ဆိုုတာမ်ိဳး ဘတ္ရရင္ ကိုုယ့္အလွည့္ က် အဲ့လိုု မျဖစ္ေအာင္ ငါ ဘယ္လိုုထိန္းမယ္လိုု႔ယူေပါ့၊ ကိုုယ့္အလွည့္က် ငါဘယ္လိုု ဇိမ္ခံလိုုက္မယ္ လိုု႔ စဥ္းစားရင္လဲ သေဘာေတာ္ရွိပါပဲ။

စာအုုပ္ကိုု ေၾကျငာေပးေနတာ မဟုုတ္ပါဘူး။ လူေတြမွာ အေကာင္းအဆိုုး ရွိသလိုု ကိုုယ္ဘယ္လိုုလူ နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း လုုပ္မယ္ဆိုုတာ ကိုုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈပါ။ ကိုုယ္ဘယ္လိုုစာအုုပ္ဘတ္မယ္ဆိုုတာလဲ ကိုုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈပါ။ တခုုပဲ ကိုုယ္ခံအားေတာ့ ေကာင္းပါေစ။

မေရးတာၾကာလိုု႔ နည္းနည္းရွည္ရွည္ေလး ေရးလိုုက္ပါတယ္။

တီခ်မ္း

25^th June 2014

Yangon | MYANMAR

 Note:

စာအုုပ္ကိုု မဘတ္ရေသးပါဘူး၊ သူမ်ားေတြ ေရးတဲ့ ရီဗ်ဴးေတြ ဓါတ္ပံုုရိုုက္တင္ၾကတဲ့ ဟိုုတမ်က္နွာ ဒီတမ်က္နွာ ပဲဘတ္ရပါေသးတယ္။ သိုု႔ေသာ္ ေျပာခ်င္တာ အေၾကာင္းအရာ အဓိက မဟုုတ္ဘဲ ေရြးခ်ယ္မႈ နဲ႔ စာေပ ကိုုယ္ခံအား မိုု႔ ေရးလိုုက္ပါတယ္။ 

အသစ္ျပန္ျဖစ္တဲ့ သက္ငင္အခ်စ္

အသစ္ျပန္ျဖစ္တဲ့ သက္ငင္အခ်စ္

ဂ်ဴးရဲ႕ သက္ငင္ခ်စ္မွာပါတဲ့ ဇာတ္ကြက္တခုုပါ။ ခင္ေလးငယ္ ကိုု သူ႔ ရည္းစားက ျဖတ္ေတာ့မယ့္ အခန္း၊ သီသီလြင္ဆိုုတဲ့ ေနာက္တေယာက္နဲ႔ ခ်စ္သြားတဲ့ ကိုုကိုုက ထားခဲ့ေတာ့မယ့္ အခန္းမွာ ဂ်ဴး က ဒီလိုုေဖာ္က်ဴးထားပါတယ္။

အိုု….သီသီလြင့္ကိုု ပိုုခ်စ္ရင္….။

ဟင့္အင္း……၊ သူမ်ား ကိုုကိုု႔ ကိုုမခြဲနိုုင္ပါ ကိုုကုုိ။

ေယာင္ယမ္း၍ ကိုုကိုု႔မ်က္နွာကိုု အထိတ္တလန္႔ေမာ့ၾကည့္မိပါသည္။ ကိုုကုုိသည္ သူမ်ားကိုု ငံုု႔ၾကည့္ေနျခင္းမရွိပါ။ ဟိုုးဘက္ျမစ္ျပင္ဆီသိုု႔ ေငးေနပါသည္။

ေမးဖိုု႔မလိုုပါ။ သည္ေမးခြန္းကိုု ေမးဖိုု႔မလိုုပါ။ သူမ်ားရိပ္မိပါသည္။ ကိုုကိုုလိမ္လည္၍ ေျဖသည့္တိုုင္ေအာင္ သူမ်ားရိပ္မိပါလိမ့္မည္။  သည္အေျဖကိုုလည္းမၾကားရဲပါ။

သည္ သံုုးေလးလအတြင္းမွာ..ကိုုကိုုနွင့္ နွစ္ေယာက္ခ်င္းခ်ိန္းေတြ႔သည့္ရက္သည္ သည္ေန႔ေရာ ေပါင္းပါမွ နွစ္ခါပဲ ရွိပါေသးသည္။

ဟုုတ္ပါသည္ ကိုုကုုိ၊ သူမ်ားခ်ိန္းတိုုင္း ကိုုကိုု႔မွာ အေၾကာင္းျပခ်က္တခုုက ရွိေနတတ္သည္ မဟုုတ္ပါလား။

ေဘာလံုုးကြင္းသိုု႔ သြားစရာရွိပါေနသည္ဆိုု…..

တင္းနစ္ကုုတ္သိုု႔ သြားရပါဦးမည္ဆိုု…….။

တီးဝိုုင္းအတြက္ သီခ်င္းအသစ္တိုုက္ရပါဦးမည္ဆိုု……။

ေနာက္ျပီး ဘယ္အဖြဲ႔က ဘယ္တေယာက္ေနမေကာင္း၍ လိုုက္တီးေပးေနရပါသည္ ဆိုုတာမ်ိဳး။ ေၾသာ္…… ဒီလိုုေတာ့လည္း ကိုုကိုု႔မွာ အလုုပ္က အမ်ားသားပါကလား။

ညည အိမ္ေရွ႕သိုု႔ ဂစ္တာလာမတီးသည္ကလည္း ဘယ္နွစ္လ ရွိေနျပီလဲ။ ေစ့ေစ့ေတြးေတာ့လည္း ေရးေရးေပၚပါသည္။

အရိပ္ျမင္ရံုုနွင့္ အေကာင္မထင္ခဲ့မိဘဲ၊ အေကာင္ျမင္ခါမွ ရိပ္မိရေသာ သူမ်ားအျဖစ္သည္ မည္မွ်ရယ္ဖိုု႔ေကာင္းလိုုက္ပါသလဲ။ ရယ္နိုုင္လွ်င္ တင္းၾကပ္ေနေသာ ေဝဒနာ သက္သာသြားမည္လား……..?

ဒါ ဂ်ဴးက ၁၉ ၈၁ ဇြန္လ ရႈမဝမွာ ေရးခဲ့တဲ့ သက္ငင္ခ်စ္ထဲကပါ။ ကိုုယ္မေမြးေသးပါဘူး။

သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးတေယာက္ရွိပါတယ္။ သူက သူ႔ရည္းစားေကာင္မေလးေတြနဲ႔ အီစီကလီ အဆင့္မွာပဲ ေပ်ာ္ပိုုက္ေလ့ရွိတယ္။ ရည္းစားသက္တမ္းၾကာလာလိုု႔ တည္တည္ တ့ံတံ့ ျဖစ္လာျပီဆိုုရင္ သူ ေယာက္ယက္ခတ္ျပီး အဲ့ေကာင္မေလးနဲ႔ ျပတ္ေတာ့တာပဲ။ ဘာလိုု႔လဲ လိုု႔ေမးၾကည့္ေတာ့ “သမီးရည္းစား သားရည္းစားဘဝမွာ အတည္ရယ္လိုု႔ ျဖစ္လာၾကျပီဆိုုရင္  မိန္းကေလးေတြက အရမ္းတြယ္ကပ္တတ္လာတယ္၊ ေန႔တိုုင္းေန႔တိုုင္း ဘယ္သြား ဘာလုုပ္ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔ စတာေတြကိုု နာရီမိနစ္ စကၠန္႔မလပ္ သတင္းမပိုု႔ခ်င္ဘူး” တဲ့ေလ။ စိတ္ရႈပ္စရာေတြပါတဲ့။

အဲ့ေတာ့ ကိုုယ္ကသူ႔ကိုု ေမးခြန္းေလးေတြေမးမိတယ္ေလေနာ္။

“မိန္းကေလးတေယာက္ကိုု ၾကိဳက္လိုု႔ ခ်စ္လိုု႔ စိတ္ဝင္စားလိုု႔ဆိုုျပီး လိုုက္ဖူးလား?”

“လိုုက္ဖူးတာေပါ့”

“ဘယ္လိုုပံုုစံနဲ႔လိုုက္္လဲ”

“ဖုုန္းေတြ ေန႔တိုုင္းဆက္တယ္၊ အီစကလီထုုတယ္၊ ေတြ႔ဖိုု႔ခ်ိန္းတယ္”

“တကယ္လိုု႔ သသက ဂရုုမစိုုက္သလိုုေနရင္ေကာ”

“ေတာက္တဲ့ကပ္သလိုု တြယ္ကပ္ေနတာေပါ့။ ေန႔ေရာ ညေကာ သူ႔အိမ္ေရွ႕မွာ ေျခေအးဝမ္းေယာင္ လုုပ္တယ္၊ ဂစ္တာတီးတယ္၊ သူသြားတတ္တဲ့ စာအုုပ္ဆိုုင္ေတြ လိုုက္တယ္၊ အၾကည့္ျမွားေတြပစ္တယ္၊ ေစ်းသြားမယ့္လမ္းမွာ ထိုုင္ေစာင့္တယ္၊ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ေစာင့္တယ္၊ က်ဴရွင္သြားရင္ ေနာက္ကလိုုက္စကားေျပာတယ္၊ နွင္းဆီပန္းေတြေပးတယ္၊ အက္စက္ထရာ အက္စက္ထရာေပါ့။ လူက ခရီးေတြဘာေတြထြက္ရင္ ဖုုန္းဆက္ျပီးေတာ့ ဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ ဘာလုုပ္ေနလဲ ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမလဲ ေျပာတယ္၊ ခရီးက ျပန္လာရင္ လက္ေဆာင္ေတြ ဝယ္လာ တကူးတက သြားေပး၊ ခရီးမထြက္ဘူးဆိုုရင္လဲ တေန႔ ၃ ခါ သတင္းပိုု႔တယ္၊ မနက္ ေန႔လည္ ည စားျပီးျပီလား ဖုုန္းဆက္ေမးတယ္၊ အခုုေျပာခဲ့တဲ့နည္းေတြအကုုန္က အလုုပ္ျဖစ္တယ္၊ ေကာင္မေလးေတြအရမ္းေၾကြတယ္” သူက ဂုုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစြာေျဖပါတယ္။ 

“ခ်စ္ၾကိဳက္သြားၾကျပီးေတာ့ေကာ ေန႔တိုုင္းေတြ႔ျဖစ္ၾကလား?”

“တေန႔မေတြ႔ဘဲ မေနဘူး၊ မေတြ႔တဲ့ေန႔ရယ္လိုု႔ကိုု မရွိဘူး”

“သူက အလုုပ္မအားရင္ေကာ?”

“အလုုပ္မွာ သြားၾကိဳတာေပါ့”

“တကယ္လိုု႔ နင္က မအားရင္ေကာ”

အလုုပ္ျပီးတာနဲ႔သူ႔ဆီခ်က္ခ်င္းေျပးတာပဲ”

“တေန႔ကိုု ဖုုန္းဘယ္နွစ္ခါေလာက္ေျပာျဖစ္ၾကလဲ?”

“အရမ္း “ဟိ” (အပူ - အန္တီခ်မ္းဆိုု႔ကဲ့သိုု႔ ေဘးလူအျမစ္ကပ္ေလာက္ေအာင္ အရမ္း သည္းသည္းလႈပ္ ခ်စ္ေနၾကသည့္အခ်ိန္) တက္ေနၾကတံုုးကဆိုုရင္ တေန႔ကိုု အမ်ားဆံုုးက ၁၀ ခါထက္မနည္းဘူး။ တခါတခါ ေျပာရင္လဲ နာရီ ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ခ်ီျပီး စံခ်ိန္တင္ဖူးတယ္”

ကဲ အဲ့ဒီေတာ့ ေမးစရာတခုုပဲက်န္ေတာ့တယ္။

“အဲ့ဒီအခ်ိန္တံုုးက နင္က သူ႔ကိုု သိပ္ ကပ္တာပဲလိုု႔ မျမင္ဘူးလား?”

သူက ရွက္ရယ္ နဲ႔ မဲ့ျပံဳးပါတယ္။ ေယာက်္ားေတြက မိန္းမေတြ သိပ္ကပ္တာပဲ၊ သိပ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာပဲ၊ သိပ္ ပစီပစပ္မ်ားတာပဲ လိုု႔ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။ တခ်ိန္တံုုးက ေတာက္တဲ့ တြယ္သလိုုတြယ္ကပ္ေနခဲ့တာ၊ အရွက္မရွိ သရက္စိခဲ့တာ၊ တေန႔တေန႔ အရည္မရအဖတ္မရ ဖုုန္းဆက္ဆက္ျပီး သူမ်ားသိခ်င္လားမသိ မသိခ်င္လားမသိ သူ႔တိုု႔ ဘာလုုပ္တယ္ဆိုုတာ ဖုုန္းဆက္ဆက္ေျပာတတ္တာ၊ အားအားယားယား ဖုုန္းခြက္ကိုု လွ်ာနဲ႔ ယပ္ခတ္တာ၊ တေန႔မေတြ႔ရရင္ ကိႏၷရီေခ်ာင္းခ်ား အာဝါဒါး တတ္တာ သူတိုု႔ပဲ မဟုုတ္လား။ ဘာလိုု႔မ်ား အဲ့တာေတြ အကုုန္ လြယ္လြယ္နဲ႔ ေမ့ကုုန္ၾကတာပါလိမ့္ေနာ္။

တီခ်မ္း ေျပာခ်င္တာ အဲ့တာ ပါပဲ။

T Chen

3^rd Feb 2014

6:39 PM | Monday |   

Royal Nay Pyi Taw Hotel |

Nay Pyi Taw | MYANMAR

စကားၾကားက စကားမ်ားကိုု နားလည္ျခင္း

စကားၾကားက စကားမ်ားကိုု နားလည္ျခင္း

လူတေယာက္ ေလာကႀကီးမွာ အနွစ္ ၂၀ အစိတ္ေလာက္ အသက္ရွင္လာျပီးျပီဆိုုရင္ လူအခ်င္းခ်င္း စကားေျပာၾကတဲ့ အခါမွာ စကားၾကားက စကားေတြက နားလည္ဖိုု႔လိုုပါတယ္။ အသက္အရြယ္ ရလာျပီဆိုုရင္ လူ႔ေဘာင္ေလာက ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွင္သန္ လည္ပတ္ရတဲ့အခါ သိပ္ျပီး ကေလးဆန္လိုု႔ ရိုုးသားလိုု႔တံုုးအ လိုု႔မရေတာ့ဘူးေလေနာ္။ “ဘာေၾကာတာလဲဟင္ မီးမသိလိုု႔ေညာ္” ဆိုုျပီး နားမလည္ခ်င္ေယာင္ျပီး အရူးကြက္နင္းလိုု႔လဲ မရေတာ့ဘူး။ အဲ့တာမွသာ တခါတခါ ပါလာတတ္တဲ့ စကားၾကားက ဓါးေတြကိုုလဲ ျမင္နိုုင္ ေရွာင္နိုုင္မယ္ေလေနာ္။

တေန႔ နည တင္ထားတဲ့ ဖဘ စေတးတပ္စ္ တခုုကိုု ျမင္ျပီးေတာ့ အေတြးေလးေတြ ေဝမိတာပါ။ ဒါမ်ိဳးေလးေတြကိုု သတိထားေနမိတာေတာ့ၾကာျပီ။ ပိုုစ့္အေနနဲ႔ ေရးျဖစ္ဖိုု႔ အေၾကာင္းက မဖန္လာေသးတာ။ ကိုုယ္တိုု႔ေတြလဲ ေန႔တဓူဝ ေျပာေျပာဆိုုဆိုု ေျပာေနမိၾကတာမ်ိဳးေတြပါ။

ဥပမာ ဆိုုပါေတာ့….

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေမးတယ္…“နင္ငါ့ကိုု ကူမယ္ မဟုုတ္လားဟင္?”

ေနာက္တေယာက္က……“ဘယ္လိုုကိစၥမ်ိဳးလဲ”

အဲ့တာ သူက ကိုုယ့္အကူအညီေတာင္းဆိုုခ်က္ကိုု ဘယ္လိုုျငင္းရမလဲလိုု႔ စဥ္းစားဖိုု႔ ၊ အေၾကာင္းျပခ်က္ရွာဖိုု႔ စကားလမ္းေၾကာင္းေနတာပါ။ ဘာလိုု႔လဲဆိုုေတာ့ ေနာက္ထပ္ သူဆက္ေျပာလာမယ့္ တခြန္းက “အဲ…..အဲ့ဒီကိစၥ ဆိုုရင္ေတာ့ ငါမကူနိုုင္ဘူးထင္တယ္ဟ” ဆိုုတာမ်ိဳးပါ။

တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေျပာတတ္ပါတယ္…..“နင့္ကိစၥ ဆိုုတာ ငါ့ကိစၥပဲေပါ့ဟာ” ဆိုုတာမ်ိဳးေလ ၾကံဳဘူးၾကလား?။ အဲ့လိုုေျပာတိုုင္းလဲ တကယ့္တကယ္ အေရးၾကံဳလာရင္ ကူလိမ့္မယ္ မထင္ပါနဲ႔။ ဘာကိစၥမွန္းေတာင္မသိေသးဘဲနဲ႔ ကူညီမယ္ေျပာေနတဲ့ သူမ်ိဳးဟာ စကားတခုုကိုု လြယ္လြယ္ေပါ့ေပါ့ ေျပာတတ္တဲ့သူမ်ိဳး ျဖစ္ဖိုု႔ ေျပာဖူးတဲ့ စကားတခုုကိုု အလြယ္တကူဖ်က္လိုုက္ဖိုု႔ မတည္ဖိုု႔ လူမ်ိဳးျဖစ္ဖိုု႔ % က ပိုုမ်ားပါတယ္။

အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥေတြမွာ တတ္နိုုင္ရင္ သူမ်ားအကူအညီ မေတာင္းပါနဲ႔ေလ။ ခင္မႈမႈဆိုုတာ တကယ္ေတာ့ အစမ္း (အဆန္းသတ္) သတ္ခံနိုုင္တာမ်ိဳးမဟုုတ္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လိုု႔ ဂ်ဴး က ဝတၱဳ တိုုတပုုဒ္ေရးဖူးတယ္ထင္ပါတယ္…..အဝါေရာင္ရထားလိုု႔ မွတ္မိေနတာ တကယ္ေတာ့ အဝါေရာင္ရထားမဟုုတ္ဘူး။ မိန္းမနွစ္ေယာက္လား ဘာလား မသိ နာမည္ေတာ့ ေမ့ေနျပီ……သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ တေယာက္က စာလွမ္းေရးျပီး ပိုုက္ဆံေခ်းတာ အဲ့တာ သူ႔တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ကိုုေရးတာထင္တယ္။ သူက ဂ်ီပီ ထိုုင္ျပီး ဘဝကိုု ရုုန္းကန္ေနရခ်ိန္ေလ။ တဘက္က ပိုုက္ဆံ ၅၀၀ လားမသိ လွမ္းေခ်းတာ အမွန္ကေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ေယာက်္ား နဲ႔အေလာင္းအစားလုုပ္ျပီး ေခ်းတာေလ….က်ီစားျပက္ရယ္ လား မဟုုတ္ေသးပါဘူး။ ထားလိုုက္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

(ဂ်ဴး ပရိသတ္ စစ္စစ္ေတြကေတာ့ သိၾကမယ္)

ခ်စ္သူက “ဒီလိုုဆံုုးျဖတ္ရတာ နွစ္ေယာက္စလံုုးအတြက္ပါ” လိုု႔ေျပာရင္ ေသခ်ာတယ္ အဲ့တာ သူ႔အတြက္ ေကာင္းဖိုု႔ ဒီလိုုဆံုုးျဖတ္တာပါလိုု႔ေျပာတာပဲ။

အဂၤလိပ္ ရုုပ္ရွင္ေတြမွာ ေတြ႔ဖူးၾကတယ္မွလား လူငယ္ကားေတြမွာေလ…….“It is not you, it’s me” ဆိုုတာ။ အဲ့လိုုေျပာရင္ ေကာင္ေလးက ေျပာတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္မေလးကေျပာတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲ့တာ ျဖတ္စကားပဲ။ နင္နဲ႔ ငါ ျပတ္လိုုက္ၾကစိုု႔ လိုု႔ အဓိပၺါယ္ရပါတယ္

ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးကိုု “နင္ငါ့ကိုု မခ်စ္ဘူးဆိုုေပမယ့္လဲ ငါကေတာ့ နင့္ကိုု တသက္လံုုး ေစာင့္ေရွာက္ေနမွာပါဟာ” ဆိုုရင္ အဓိပၺါယ္က မၾကာဘူး ဒီေကာင္ ေနာက္ တေယာက္ေျပာင္းၾကိဳက္ျပီ။ နင္မခ်စ္ရင္လဲ ေနခဲ့လိုုက္ေတာ့ ငါကေတာ့ ဒိုုးျပီ ဆိုုတဲ့ အဓိပၺါယ္ပဲ။

မိန္းမက “ဒီအက်ီ ၤက ေစ်းအရမ္းႀကီးတယ္။ အဲ့ေလာက္ ေစ်းႀကီးတာႀကီး ကိုု ဝယ္မေပးပါနဲ႔ကြယ္” လိုု႔ေျပာရင္ အဓိပၺါယ္က အဲ့အက်ီ ၤေလးကိုု က်မ ၾကိဳက္လိုုက္တာ ဝယ္ေပးရင္ေတာ့ သိပ္ေက်းဇူးတင္မွာပဲ လိုု႔ ေျပာခ်င္တာ။

ရည္းစားေဟာင္းက….“အခ်ိန္ေတြ နွစ္ေတြလဲ ဒီေလာက္ၾကာခဲ့ျပီ၊ အရာရာ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ျပီေလ” လိုု႔ ေျပာရင္ ဆိုုလိုုခ်င္တာက နင့္ နဲ႔လြဲသြားတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ အခုု ငါ့ဘဝ အရာရာ နင့္ထက္သာေနျပီေလ လိုု႔ေျပာခ်င္တာပါ။

ေယာက်္ားက ထမင္းစားေနတံုုးျဖစ္ျဖစ္ မိန္းမနဲ႔ တူတူ ရွိေနတံုုးမွာ ဖုုန္းဆက္လာလိုု႔ ခဏတျဖဳတ္ တိုုးတိုုးေလးေျပာျပီး ခ်လိုုက္ျပီးရင္ “ဖုုန္းမွာတာပါကြာ” လိုု႔ေျပာရင္ ေသခ်ာတယ္  အဲ့တာ သူ႔ကိုု ရွာတဲ့ ကိုုယ့္ကိုုမသိေစခ်င္တဲ့ဖုုန္းပဲ။

မိန္းမက “ဒီအက်ီ ၤေလးက ေစ်းေလ်ာ့ေနတာေလ ၁ ေသာင္းခြဲ ပဲ ေပးရတယ္” လိုု႔ေျပာရင္ အဲ့ဒီ အက်ီ ၤက အနည္းဆံုုး ၄ ေသာင္းခြဲ တန္တာ ေသခ်ာျပီ။

တခ်ိဳ႕လူေတြက ေျပာတတ္တယ္……“သူ႔ကိုုမၾကိဳက္လိုု႔ မဟုုတ္ပါဘူး စည္းကမ္း အရ လုုပ္ရတာပါ” လိုု႔ အမွန္ေတာ့ သူ႔ကိုု မၾကိဳက္လိုု႔ ကိုု စည္းကမ္း နာမည္ ခံျပီး လုုပ္တာ ပညာေပးတာပါ။

ကဲ အဲ့ေတာ့ ဘဝမွာ ဒီေလာက္နွစ္ေတြ အထိ အသက္ရွင္လာျပီးျပီးဆိုုရင္ သူမ်ားေတြ ေျပာတဲ့ စကားေတြ ၾကားက စကားေတြ ကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ အာရံုုစိုုက္ နားလည္သေဘာေပါက္ျပီး ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေအာင္ျမင္ ဝင္ဆံ့တဲ့ သူေတြျဖစ္ၾကပါေစေနာ္။ သူမ်ား အလြယ္တကူ ပညာျပခံအနွိမ္ ခံရတာမ်ိဳးကလဲ လြဲၾကပါေစကြယ္။

T CHEN

7:34 PM |

18^th Jan 2014 | Saturday

The D’s Place Office

Yangon | MYANMAR  

(၃၄) ရက္ ၾကာေသာ အခါ…….

(၃၄) ရက္ ၾကာေသာ အခါ…….

ေယာက်္ားတေယာက္နဲ႔မိန္းမတေယာက္ လစ္ဗင္းတူဂဲသားေနလာၾကာတာ (၁၀) နွစ္ ေလာက္ေက်ာ္လာျပီးတဲ့ေနာက္မွာ လက္ထပ္လိုုက္ၾကတယ္။ လက္ထပ္ျပီး (၃၄) ရက္လဲ ၾကာေရာ မိန္းမဘက္က ကြာရွင္းခြင့္ေတာင္းတယ္။ အခ်စ္သစ္ေတြ႔ေနျပီတဲ့ေလ။

ေယာက်္ားက ရင္နာနာ နဲ႔ရင္ဖြင့္လာတယ္။ က်ေတာ္တိုု႔ လက္ထပ္ထားတာ (၃၄) ရက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ (၃၄) ရက္ထဲနဲ႔ သူ႔ဘက္က စိတ္ေျပာင္းသြားျပီလားဗ်ာတဲ့ေလ။

တကယ္လိုု႔သာ သူ႔ဘက္ က ကိုုယ့္ကိုု မခ်စ္ေတာ့ဘူးဆိုုရင္ (၃၄) ရက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ (၃၄) နွစ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘာမ်ားထူးဦးမွာမိုု႔လိုု႔လဲ။ တကယ္လိုု႔အိမ္ေထာင္သက္ (၃၄) နွစ္ၾကာလာမွ သူက ကိုုယ့္ကိုု မခ်စ္ေတာ့ပါဘူးဆိုုရင္ ပိုုျပီးေတာ့ ရင္နာစရာမေကာင္းေပဘူးလားေနာ္?။

“ဟင့္အင္း” ေယာက်္ားက ျငင္းပါတယ္။ “တကယ့္လိုု႔ (၃၄) နွစ္ ေလာက္သာ သူ႔ကိုု ခ်စ္ခဲ့ရမယ္ဆိုုရင္ အခုုထက္ေတာ့ ခံသာပါေသးတယ္”။

အမွန္တရားကိုု လက္မခံနိုုင္တာ၊ လက္ခံနိုုင္စြမ္းမရွိတာ အျဖစ္အပ်က္က ရုုတ္တရက္ ဆန္လြန္းလိုု႔သာပါ။ အခ်ိန္ အတိုု အရွည္နဲ႔ မဆိုုင္ပါဘူး။

တကယ္လိုု႔သာ (၃၄) နွစ္ ၾကာေပါင္းလာတဲ့ လူနွစ္ေယာက္ ရဲ႕အိမ္ေထာင္ေရး တခုု ျပိဳကြဲ သြားမယ္ဆိုုရင္ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြက နွေျမာၾကမွာပဲ။ စုုတ္သပ္ၾကမွာပဲ။ ျပီးေတာ့လဲလူ႔ဘဝဆိုုတာ ဒီလိုုပါပဲေလ၊ ဒါမ်ိဳးေတြလဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္ ဆိုုျပီး လက္ခံ လိုုက္ၾကမွာပဲ။ အဲ့လိုုပဲ (၃၄) ရက္ၾကာ ပဲ ခံတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးတခုုကိုုလဲ စုုတ္သပ္ျပီးေတာ့ ေစာေစာ စီးစီး မခ်စ္နိုုင္ေတာ့တာ သိလိုု႔လမ္းခြဲလိုုက္တာ ေကာင္းပါတယ္။ ကေလးေတြ ဘာေတြ မရွိေတာ့ သိပ္မခက္ခဲဘူးေပါ့ ဘာညာ ေျပာျပီးေတာ့ လူ႔ဘဝမွာ ဒါမ်ိဳးေတြလဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္ေလ ဆိုုျပီး ျပီးသြားမွာပါပဲ။ ခံစားရတဲ့ သူ၊ ခ်စ္ရတဲ့ သူအဖိုု႔ေတာ့ ေကာင္းကင္ႀကီး ျပိဳက်သလိုုေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒါသည္လဲလူ႔ဘဝပဲ မဟုုတ္လား။

အခ်ိန္ ၾကာတယ္ တိုုတယ္ ျမန္တယ္ ေစာတယ္ ဆိုုတာ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ အဓိပၺါယ္သိပ္မရွိလွပါဘူးေလ။ ခ်စ္တယ္ မခ်စ္နိုုင္ေတာ့ဘူးဆိုုတာကသာ အဓိက အခရာပါ။

ကိုုယ္ကေတာ့ အဲ့ဒီေယာက်္ားကိုု တခုုပဲ ေျပာျပခ်င္မိတယ္။ (၃၄) ရက္ပဲ ခံတယ္ဆိုုတဲ့ အဲ့ဒီ အိမ္ေထာင္ေရးတခုုမွာ တကယ့္ ျပႆနာဟာ အဲ့ဒီ (၃၄) ရက္ထဲမွာသာ ရွိတာ၊ အဲ့ဒီ (၃၄) ရက္ထဲနဲ႔ျဖစ္တာ မဟုုတ္ပါဘူး။ တကယ့္ ျပႆနာ အရင္းအျမစ္ က အဲ့ဒီ လက္ထပ္ျပီးတဲ့ (၃၄) ရက္ မတိုုင္မီ လစ္ဗင္းတူဂဲသား အတူတူေနလာခဲ့ၾကတဲ့ (၁၀) နွစ္ ထဲမွာ ရွိေနတာပါ။

ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္လဲ မညာေနပါနဲ႔ေလ။ အဲ့ဒီ အတူတူေနခဲ့တဲ့ (၁၀) နွစ္တာ ကာလကလဲ ပန္းခင္းေသာလမ္းေတာ့ မဟုုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုုပဲ ဘဝရဲ႕ခလုုတ္ကန္သင္းေတြ ရွိခဲ့မွာပါပဲ။ ေယာက်္ားေလးဘက္က တခါတေလ ဘာမွမဟုုတ္ပါဘူး လိုု႔ သိပ္မခံစားခဲ့တဲ့ မခံစားတတ္တဲ့ လက္မခံတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ မိန္းမေတြအတြက္ေတာ့ ထိထိရွရွခံစားရတတ္ပါတယ္။ တခါတခါ မိန္းမေတြဘက္က တြဲလာတာလဲ ၾကာလွျပီ။ ပတ္ဝန္းက်င္အျမင္ေတြကလဲ ရွိေသးတယ္၊ ဒီလိုုနဲ႔ ဇာတ္ေျမာႀကီးကိုု ယူလိုုက္ၾကရင္မ်ား အသစ္စနိုုင္ေလရဲ႕ဆိုုတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ လက္ထပ္ျဖစ္လိုုက္တာမ်ိဳးလဲ ရွိနိုုင္တယ္။ လက္ထပ္လိုုက္ရင္မ်ား ဘဝ အသစ္တခုု စလိုု႔ ျဖစ္နိုုင္မလားဆိုုျပီးေတာ့ေပါ့။

ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္ဆိုုတာ ဘယ္တံုုးကမွ အက္ေၾကာင္းထေနတဲ့ ဒါဏ္ရာနဲ႔ အခ်စ္ေရးတခုုကိုု တကူကယ္နိုုင္ပါဘူးေလ။ အက္ေၾကာင္းထေနတဲ့ အခ်စ္တခုုဟာ အက္ေၾကာင္းထေနတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး တခုုကိုုပဲ အစျပဳေစမွာပါ။

A Chen

3:08 AM |

Thursday | January 2014  

Auruem Palace Hotel | Nay Pyi Taw | MYANMAR