လူ၊ မွန္၊ နံရံ၊ ပါးစပ္ နဲ႔ နားမ်ား
လူေတြမွာ ပါးစပ္ေတြရွိတယ္
မွန္ေတြမွာ အရိပ္ေတြရွိတယ္
နံရံေတြမွာ ပါးေတြရွိတယ္
လူေတြက ငါ့အေၾကာင္းေျပာတယ္
“အတင္း” ေပါ့
မွန္ေတြက ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္ျမင္ေစတယ္
ပံုရိပ္ေယာင္ေပါ့
(ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းျပန္ႀကီး
အဲ့တာေၾကာင့္
ထိတ္စီးနဲ႔ ေနာက္ပိတ္လြဲေနသလိုခံစားရတယ္)
နံရံေတြ က လူေတြေျပာတာ ကို ပဲ့တင္ထပ္ေပးတယ္
အက္ခိုးေပါ့
ငါ့မွာလဲ နားေတြရွိတယ္
နားေတြလို႔ေျပာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္
ပလူရယ္ အမ်ားျဖစ္တယ္
နားေတြရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ လူေတြေျပာတာၾကားတယ္
ေနာက္နားတဖက္ရွိေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္လဲ
ၾကားထားတာေတြျပန္ျပန္ထြက္သြားတယ္
အဲ့တာမွ အားမရေသးရင္
ငါ့မွာ ငါၾကားတာေတြ ကိုျပန္ေျပာျပစ္လိုက္ဖို႔
ပါးစပ္တေပါက္ရွိေသးတယ္
လိုတိုးပိုေလ်ာ့ လုပ္ေပးဖို႔ ဦးေနွာက္ တစံုလဲရွိေသးတယ္
“တန္ျပန္အတင္း” ေပါ့
ကဲ ဘာလိုေသးလဲ
လာေလ
မိုက္ရင္ ခ်မလား???
(ဝန္ခံခ်က္။ ။
မိညီမ ၏ က်မႏွင့္ က်မ၏အျခားတစ္ဖက္
ကိုဖတ္၍ ဤကဗ်ာ ကိုေရးျဖစ္သည္။)
A Chen
6th November 2009
3:21 am
Home
Bkk, Thailand
Sunday, November 8, 2009
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
မိုက္တယ္ေဟ့
ReplyDelete(ခ်မယ္ လို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ idea ကို ေကာင္းတယ္လို႔ ခ်ီးက်ဴးတာ)
နန္းညီရဲ႕စာလဲ ေလးေလးနက္နက္ရွိတယ္...
ReplyDeleteတီခ်မ္းရဲ႕ ကဗ်ာလည္း ေကာင္းတယ္...
စိန္ေခၚထားတာေတြ႕ေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ လန္႕သြားတယ္...
းဝ)
ပလူရယ္ (plural) အမ်ားျဖစ္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စဥ္းစားယူလိုက္ရတယ္...
ReplyDeleteးဝ)
Brilliant !!!
ReplyDeleteI would say Poem of the Year !!!!
bs
ေကာင္း
ReplyDeleteတယ္ဟုတ္တဲ့ တီခ်မ္း
ReplyDeleteေရးပံုက လန္း
အခ်က္အျပဳတ္က ကၽြမ္း
၀က္ႀကံမဆိုင္ ေကၽြးစမ္း (ပါ)
မအယ္
ေကာင္းတယ္ ကဗ်ာေလး
ReplyDelete